攀登

pāndēng

HSK 7

攀登 — pāndēng

1. trepar; escalar; subirse; agarrarse para subir; fig. abrirse paso pese a dificultades y peligros · escalar; subir; trepar; puxar-se para subir; fig. forjar caminho diante de dificuldades e perigos

   他成功地攀登到了山顶。 tā chénggōng dì pāndēng dào le shāndǐng — Él logró escalar hasta la cumbre. / Ele conseguiu escalar até o cume.